تیم
افزودن همکاران، تعیین دسترسی هر کدام، و تنظیم شیوهٔ کار روی صف بررسی
تیم فهرست اعضای سازمان شماست، و همچنین جایی است که قواعد کار بازبین‌هایتان تنظیم می‌شود. این بخش قلمرو مالک است و بخش‌هایی از آن به مدیر بررسی واگذار شده است.
افزودن یک نفر
ثبت‌نام خودکار وجود ندارد، پس حساب را خودتان می‌سازید.
او را اضافه کنید. نام، ایمیل و نقشی که باید با آن شروع کند. با کدی از اپلیکیشن احراز هویت خود تأیید می‌کنید، چون ساختن حساب برای کسی اقدامی حساس است.
دعوت‌نامه را دریافت می‌کند. دعوت‌نامه پیوندی برای تعیین رمز عبور خودش دارد، فقط یک بار کار می‌کند و 30 دقیقه پس از ارسال منقضی می‌شود. صفحهٔ او نشان می‌دهد ایمیل ارسال شده و آیا برگشت خورده است یا نه.
راه‌اندازی را تمام می‌کند. در نخستین ورود رمز عبور تعیین می‌کند و یک اپلیکیشن احراز هویت ثبت می‌کند. هیچ‌کدام از این دو مرحله قابل رد شدن نیست.
دو حالت دیگر هم ارزش دانستن دارند. اگر هیچ ایمیلی در صف ارسال قرار نگرفت، جایگاه او همچنان وجود دارد و در فهرست اعضا دیده می‌شود، اما ایمیلی در راه نیست: صفحهٔ او را باز کنید و دعوت‌نامه را دوباره بفرستید، یا او را به صفحهٔ ورود بفرستید تا از پیوند فراموشی رمز عبور استفاده کند. و اگر نشانی ایمیل از قبل در TrustWix ثبت شده باشد، بدون دست زدن به رمز عبورش به تیم شما اضافه می‌شود و با همان رمزی که دارد وارد می‌شود.
فهرست اعضا
هر ردیف یک عضو است با نقش، وضعیت، محیط‌ها، دسترسی به جریان‌ها و دسترسی‌هایش. وضعیت یکی از این‌هاست: فعال، دعوت شده یا غیرفعال.
سه چیز تعیین می‌کند که هر کس به چه چیزهایی دسترسی دارد، و هر سه از صفحهٔ عضو او ویرایش می‌شوند.
| کنترل | چه چیزی را تعیین می‌کند |
|---|---|
| نقش | پیش‌تنظیم کارهایی که می‌تواند انجام دهد. نقش‌ها و دسترسی‌ها را ببینید |
| محیط‌ها | فقط سندباکس، فقط زنده یا هر دو. تنها چیزی که دسترسی به داده‌های واقعی متقاضیان را کنترل می‌کند |
| جریان‌ها | روی کدام کسب‌وکارهای شما کار می‌کند. محدودکردن آن هر احراز هویت، شخص و بررسی خارج از آن جریان‌ها را پنهان می‌کند |
تغییر نقش، دسترسی‌های تکی آن شخص را پاک می‌کند، چون نقش جدید دسترسی‌های خودش را می‌آورد. انتخاب نکردن هیچ جریانی یعنی او هیچ چیزی نمی‌بیند، و کنسول هنگام انجام این کار به شما هشدار می‌دهد. هر یک از این تغییرها کد اپلیکیشن احراز هویت شما را می‌خواهد، چون هر کدام می‌تواند جزئیات متقاضیان را در اختیار کسی بگذارد.
صفحهٔ یک عضو
دسترسی نقش، دسترسی‌های تکی دسته‌بندی‌شده بر اساس بخش‌های کنسول، محیط‌ها و جریان‌ها را در خود دارد. هر دسترسی توضیحی یک‌خطی دارد دربارهٔ اینکه واقعاً چه کاری را برای کسی ممکن می‌کند. نمی‌توانید دسترسی‌ای را بدهید که خودتان ندارید، و تعدادی از پیامدارترین دسترسی‌ها را فقط مالک می‌تواند واگذار کند.
شناسه کاربری شما برای این شخص این جایگاه را به سامانه‌های خودتان وصل می‌کند. آن را با هر نامی که در داخل سازمان برای این شخص به کار می‌برید پر کنید، و آنگاه سامانهٔ پشتیبان شما می‌تواند به نام او عمل کند: تصمیم‌هایش به نام خودش ثبت می‌شوند، دسترسی‌هایش در اینجا همان دسترسی‌هایی است که آنجا دارد، و تعلیق او در اینجا هر دو را هم‌زمان قطع می‌کند. اگر خالی بماند، جایگاه فقط در همین کنسول کار می‌کند. فقط مالک می‌تواند آن را تنظیم کند، و تغییرش کد اپلیکیشن احراز هویت شما را می‌خواهد، چون راه تازه‌ای برای جای کسی قرار گرفتن می‌سازد.
این را فقط برای کسانی لازم دارید که از سامانه‌های خودتان درباره پرونده‌ها تصمیم می‌گیرند. خواندن احراز هویت‌ها در پایگاه داده‌تان به هیچ جایگاهی نیاز ندارد، فقط یک کلید API.
بار کاری پرونده‌هایی است که او همین حالا در صف بررسی در دست دارد.
جایگاه جایی است که او را تعلیق می‌کنید یا دوباره فعال می‌کنید. تعلیق او را از حساب خارج می‌کند، مانع ورود دوباره‌اش می‌شود، و پرونده‌های باز او را به مخزن مشترک برمی‌گرداند. سابقه‌اش باقی می‌ماند، و تفاوت تعلیق با حذف همین است.
ایمیل همهٔ پیام‌هایی را که به این شخص بدهکار بودیم فهرست می‌کند، از جدیدترین. «فرستاده شد» یعنی ارائه‌دهندهٔ ایمیل آن را پذیرفته است؛ «تحویل شد» یعنی سرور گیرنده آن را گرفته است، که کمی دیرتر می‌رسد. اگر نشانی‌ای برگشت قطعی خورده باشد یا به‌عنوان هرزنامه گزارش شده باشد، دیگر اصلاً به آن نمی‌نویسیم و صفحه این را می‌گوید: تا وقتی نشانی پاک نشود، هر چه بفرستید به او نمی‌رسد.
فعالیت کارهایی است که این شخص در سازمان شما انجام داده است. جزئیات متقاضیان اینجا هرگز نمایش داده نمی‌شود، به هر چه که آن رویداد مربوط باشد.
سیاست بررسی
این بخش تعیین می‌کند صف چگونه پیش برود، و تنظیمی است که بیش از همه ارزش دارد از ابتدا درست انجام شود.
دیده شدن صف یعنی اینکه هر بازبین همهٔ پرونده‌ها را ببیند یا فقط پرونده‌های خودش را. مالکان و مدیران بررسی همیشه همه‌چیز را می‌بینند.
واگذاری خودکار یا پرونده‌های جدید را در مخزن واگذارنشده نگه می‌دارد تا کسی آن‌ها را تقسیم کند، یا هر پرونده را به کسی می‌فرستد که کمترین پروندهٔ باز را دارد. گزینهٔ خودکار بازبین‌های آنلاین را ترجیح می‌دهد و هرگز پرونده‌ای از محیطی را که کسی به آن دسترسی ندارد برای او نمی‌فرستد.
برداشتن پرونده تعیین می‌کند که آیا پرونده باید پیش از تصمیم‌گیری از صف برداشته شود یا نه. وقتی روشن است، دو بازبین هرگز روی یک متقاضی کار نمی‌کنند. وقتی خاموش است، ممکن است این اتفاق بیفتد و به نتیجه‌های متضاد برسند. مدت نگهداری پرونده تعیین می‌کند کسی چه مدت پرونده‌ای را نگه می‌دارد پیش از آنکه برای دیگری به صف برگردد.
تصمیم‌های خودکار پرونده‌ها را بر اساس امتیاز نهایی می‌کنند. شما یک آستانهٔ تأیید (برابر یا بالاتر)، یک آستانهٔ رد (برابر یا پایین‌تر) یا یکی از این دو را تعیین می‌کنید، به‌صورت درصد صحیح از امتیاز کلی احراز هویت. هر چه میان این دو باشد همچنان به بازبین‌های شما می‌رسد.
تصمیم‌های خودکار تصمیم‌های واقعی‌اند
به متقاضیان ایمیل زده می‌شود و وب‌هوک‌های شما اجرا می‌شوند، دقیقاً مانند وقتی که یک نفر تصمیم گرفته باشد. پرونده‌ای که هر بررسی ناموفقی داشته باشد هرگز خودکار تأیید نمی‌شود، و این قابلیت تا وقتی خودتان روشنش نکنید خاموش است.
اجرای آزمایشی آستانه‌های شما را یک بار روی قدیمی‌ترین پرونده‌های منتظر اعمال می‌کند، بی‌آنکه تصمیم‌های خودکار را روشن کند. گزارش می‌دهد چند پرونده را تأیید و چند پرونده را رد کرد. این تصمیم‌ها هم واقعی‌اند، پس اجرای آزمایشی را یک انتشار کنترل‌شده بدانید نه یک پیش‌نمایش.