محیط‌ها
چرا یک صفحه بسته به یک کنترل در نوار کناری چیزهای متفاوتی نشان می‌دهد
سازمان شما دو محیط دارد و این دو واقعاً از هم جدا هستند. سندباکس جایی است که شما و توسعه‌دهندگانتان با استفاده از مقادیر جادویی آزمایش می‌کنید، مقادیری که هر نتیجه‌ای را که بخواهید تولید می‌کنند. زنده یعنی افراد واقعی که مدارک واقعی ارسال می‌کنند.
هیچ چیزی میان این دو جابه‌جا نمی‌شود. احراز هویتی که در سندباکس انجام شود هرگز صورت‌حساب نمی‌شود، هرگز به شبکهٔ تقلب نمی‌رسد و هرگز در فهرست زنده ظاهر نمی‌شود. کلیدی که برای یکی ساخته شده در دیگری کار نمی‌کند.
انتخاب محیط در نوار کناری
کنترل محیط در پایین نوار کناری قرار دارد و سه حالت دارد.
| حالت | آنچه می‌بینید |
|---|---|
| سندباکس | فقط ترافیک آزمایشی |
| زنده | فقط متقاضیان واقعی |
| همهٔ محیط‌ها | هر دو با هم، با نشانی روی هر ردیف که می‌گوید کدام به کدام محیط تعلق دارد |
اگر به هر دو محیط دسترسی داشته باشید، کنسول در حالت همهٔ محیط‌ها باز می‌شود. این عمدی است. نمایی که فقط یک محیط را نشان می‌دهد نمی‌تواند به شما بگوید که ناقص است، و تیمی که یکپارچه‌سازی دوپاره دارد ممکن است ردّ نیمی از ترافیک خود را گم کند بی‌آنکه چیزی توجهش را جلب کند.
ساختن چیزی وقتی هر دو را می‌بینید
دیدن هر دو محیط با هم ساده است. ساختن چیزی جدید این‌طور نیست، چون یک جریان، کلید API یا نقطهٔ پایانی وب‌هوک تازه باید به یکی از دو محیط تعلق داشته باشد، و در نمای ترکیبی چیزی نیست که بتوان محیط را از آن نتیجه گرفت.
پس کنسول از شما می‌پرسد. اگر در حالت همهٔ محیط‌ها جریانی بسازید، پنجرهٔ ساخت از شما می‌خواهد انتخاب کنید که در کدام محیط ساخته شود. سرور به‌جای حدس زدن، هر عملیات نوشتنی را که محیطی نام نبرد رد می‌کند، و به همین دلیل هیچ راهی نیست که وقتی فکر می‌کنید در حال آزمایش هستید، ناخواسته یک کلید زنده بسازید.
چه چیزهایی به یک محیط تعلق دارند
یک جریان در تمام عمرش به یک محیط تعلق دارد. آن را جابه‌جا نمی‌کنید؛ با کپی به live آن را ارتقا می‌دهید، که یک نسخهٔ زندهٔ جداگانه می‌سازد و جریان سندباکس را دقیقاً همان‌طور که بود باقی می‌گذارد. ویرایش‌های بعدی روی نسخهٔ اصلی سندباکس به نسخهٔ کپی منتقل نمی‌شوند. نسخهٔ کپی تا وقتی خودتان آن را پیش‌فرض نکنید، جریان پیش‌فرض شما نمی‌شود.
نقطه‌های پایانی وب‌هوک هم همین‌طورند: محیط هنگام ثبت نقطهٔ پایانی تعیین می‌شود و بعداً قابل تغییر نیست. کلیدهای API محیط را در خود کلید دارند. احراز هویت‌ها، تحویل‌ها و استفاده هر کدام محیط ترافیکی را که آن‌ها را پدید آورده با خود دارند.
چه کسی به کدام محیط دسترسی دارد
دسترسی به یک محیط ویژگی جایگاه شماست و مالک آن را در صفحهٔ تیم تنظیم می‌کند. یک عضو می‌تواند فقط سندباکس، فقط زنده یا هر دو را داشته باشد.
این تنها چیزی است که دسترسی به داده‌های واقعی متقاضیان را کنترل می‌کند. هیچ تأیید جداگانه‌ای، هیچ اتاق انتظاری و هیچ مرحلهٔ «درخواست راه‌اندازی زنده» وجود ندارد: یک سازمان از لحظهٔ ساخته شدن زنده است، و آنچه تعیین می‌کند همکار مشخصی افراد واقعی را ببیند یا نه، جایگاه اوست.
اگر انتخاب محیط به زنده نمی‌رود، جایگاه شما آن را شامل نمی‌شود، و مالک می‌تواند در چند ثانیه آن را به شما بدهد.
سندباکس جایی است که به آن سر می‌زنید، نه جایی که از آن شروع می‌کنید
سندباکس دورهٔ آزمایشی نیست. هر وقت خواستید تغییری را تمرین کنید از آن استفاده کنید: جریان را آنجا بسازید، جلسه‌های آزمایشی را از آن عبور دهید، و وقتی همان کاری را کرد که می‌خواهید، آن را به زنده کپی کنید.
صفحه‌هایی که در سندباکس رفتار متفاوتی دارند
اشخاص در سندباکس خالی است. سوابق اشخاص از فعالیت واقعی ساخته می‌شوند و شبکهٔ تقلب فقط ترافیک زنده را پوشش می‌دهد، پس تا وقتی به زنده نروید چیزی برای نمایش نیست.
استفاده ترافیک سندباکس را می‌شمارد اما هرگز صورت‌حساب نمی‌کند، پس این ترافیک در بخش غیرقابل صورت‌حساب قرار می‌گیرد.
تحلیل‌ها بی‌هیچ مشکلی ترافیک آزمایشی را هم نمودار می‌کند، و بهتر است پیش از اینکه از نرخ خودکارسازی حاصل از مقادیر جادویی نتیجه‌ای بگیرید این را به خاطر داشته باشید.