واژه‌نامه
واژه‌هایی که کنسول به کار می‌برد، به همان معنایی که کنسول از آن‌ها در نظر دارد
بیشتر این واژه‌ها معنای روزمره هم دارند. اینجا معنای آن‌ها در این کنسول آمده است.
افراد و تلاش‌ها
متقاضی شخصی است که احراز هویت می‌شود. او هرگز کنسول را نمی‌بیند.
احراز هویت، که جلسه هم نامیده می‌شود، یک تلاش است: ساخته می‌شود، اجرا می‌شود و با یک حکم پایان می‌یابد.
تلاش همان چیز است، وقتی شمارش در کار باشد. «تلاش 2 از 3» یعنی این شخص سه بار تلاش کرده و شما دومی را می‌بینید.
شخص بهترین برداشت ما از کنار هم گذاشتن تلاش‌هایی است که به یک انسان تعلق دارند، ساخته‌شده از هویت روی مدارکش، چهره‌اش در تصاویر گرفته‌شده، و شناسه‌هایی که یکپارچه‌سازی شما فرستاده است.
نتیجه‌ها
وضعیت جایی است که یک جلسه در آن قرار دارد: درحال انتظار، در حال پردازش، تأیید شده، رد شده، بررسی دستی یا منقضی شده.
حکم نتیجه‌ای است که بررسی‌ها به آن رسیدند: تأیید، رد یا بررسی. جلسه‌ای که حکمش بررسی است، پس از اینکه یک نفر درباره‌اش تصمیم گرفت همان حکم را نگه می‌دارد، در حالی که وضعیتش تأیید شده یا رد شده می‌شود.
امتیاز عدد کلی جلسه است که به‌صورت درصد نمایش داده می‌شود.
یافته، که گاهی به‌عنوان کد دلیل نمایش داده می‌شود، چیز مشخصی است که یک بررسی متوجه آن شده، مثل عکسی از یک صفحه‌نمایش یا نامی به خطی که ناحیهٔ قابل خواندن با ماشین آن را ندارد. یافته‌ها همیشه ثبت می‌شوند، پس احراز هویتی که تأیید شده همچنان به شما می‌گوید چه چیزی درباره‌اش دیده شده است.
تصمیم‌گیرنده می‌گوید چه چیزی پرونده را نهایی کرد: موتور ما، سیاست خودکار شما، یک بازبین، یا چیزی خارج از این کنسول.
پیکربندی
جریان مجموعهٔ مرتبی از بررسی‌هاست که متقاضی از آن‌ها عبور می‌کند، به‌همراه برند آن و آنچه می‌پذیرد.
بررسی یک مرحله درون یک جریان است: مدرک، زنده‌بودن، تطبیق چهره، تخمین سن، غربالگری، اثبات نشانی، تلفن، تأیید ایمیل.
الزامی و اختیاری یک مرحله را توصیف می‌کنند. مرحلهٔ الزامی‌ای که ناموفق شود کل احراز هویت را ناموفق می‌کند؛ مرحلهٔ اختیاری ثبت می‌شود بی‌آنکه به‌تنهایی چیزی را ناموفق کند.
حساسیت این است که نتیجه‌های مرزی با چه سهولتی برای یک نفر نگه داشته شوند به‌جای اینکه خودکار درباره‌شان تصمیم گرفته شود. حساسیت محدودهٔ میانیِ نامطمئن را جابه‌جا می‌کند و هرگز به‌تنهایی کسی را رد نمی‌کند.
جریان پیش‌فرض جریانی است که وقتی احراز هویتی بدون نام بردن از جریانی ساخته شود اجرا می‌شود.
سطح موتور این است که حساب شما روی کدام یک از موتورهای احراز هویت ما اجرا می‌شود.
بررسی
پرونده احراز هویتی است که منتظر تصمیم یک انسان است.
برداشتن پرونده یعنی گرفتن یک پرونده از صف تا تصمیم‌گیری درباره‌اش با شما باشد. این کار برای مدت مشخصی، یعنی مدت نگهداری، دوام دارد و اگر کار را تمام نکنید پرونده به صف برمی‌گردد.
واگذاری یعنی سپردن یک پرونده به کسی، توسط یک نفر یا به‌طور خودکار.
ارجاع یعنی بازبینی بگوید نمی‌تواند صادقانه تصمیم بگیرد و تصمیم را به یک مالک یا مدیر بررسی بسپارد.
تصمیم‌های خودکار پرونده‌ها را بر اساس امتیاز و در آستانه‌هایی که شما تعیین می‌کنید، بدون دخالت یک نفر نهایی می‌کنند.
یادداشت داخلی برای تیم شما در کنسول می‌ماند. پیام برای متقاضی چیزی است که او می‌خواند.
ویرایش (اطلاعات متقاضی) فیلدهای هویتی را که موتور استخراج کرده، دستی تغییر می‌دهد، بدون اجرای دوبارهٔ یک بررسی یا تغییر هیچ تصمیمی. هر ویرایش به‌عنوان نسخه‌ای جدید نگه داشته می‌شود، و سابقهٔ ویرایش‌شده با برچسب ویرایش‌شده مشخص می‌شود.
پردازش دوباره تصاویر مدرکی را که از قبل در اختیار داریم دوباره می‌خواند و فیلدهای ذخیره‌شده را جایگزین می‌کند. وضعیت، حکم یا امتیاز را تغییر نمی‌دهد.
دسترسی
نقش پیش‌تنظیمی است که تعیین می‌کند هر کس به چه چیزهایی دسترسی دارد. هر دسترسی، یا توانایی، یک کلید تکی درون آن است.
محیط‌ها در یک جایگاه یعنی اینکه آن شخص می‌تواند سندباکس، زنده یا هر دو را باز کند. این تنها چیزی است که دسترسی به داده‌های واقعی متقاضیان را کنترل می‌کند.
دسترسی به جریان یک جایگاه را به جریان‌های مشخصی محدود می‌کند و هر احراز هویت، شخص و پروندهٔ بررسی خارج از آن‌ها را پنهان می‌کند.
بررسی step-up درخواست کدی از اپلیکیشن احراز هویت شما پیش از انجام یک اقدام حساس است.
نمایش یعنی رمزگشایی هویت یک متقاضی برای دیدن آن. هر نمایش به نام شما ثبت می‌شود.
یکپارچه‌سازی
سندباکس محیط آزمایشی است که با مقادیر جادویی کار می‌کند، مقادیری که هر نتیجه‌ای را که بخواهید تولید می‌کنند. زنده یعنی متقاضیان واقعی.
کلید API رازی است که سرورهای شما از آن استفاده می‌کنند. کلیدهای آزمایشی در سندباکس کار می‌کنند و کلیدهای زنده در محیط زنده.
نقطهٔ پایانی وب‌هوک نشانی‌ای متعلق به شماست که رویدادها را به آن ارسال می‌کنیم. تحویل یکی از این ارسال‌هاست، رویداد چیزی است که با خود دارد، و راز امضا چیزی است که به شما امکان می‌دهد ثابت کنید ارسال از طرف ما آمده است.
کلید یکتایی (idempotency key) به گیرنده امکان می‌دهد تحویل تکراری را تشخیص دهد و به‌جای دو بار عمل کردن، آن را کنار بگذارد.
برچسب سفید یعنی جریان احراز هویت روی دامنهٔ خود شما و با برند خود شما اجرا می‌شود، بدون هیچ نشانی از ما.
شبکهٔ تقلب نشانه‌ای میان‌حسابی است که می‌گوید همان چهره یا هویت در جای دیگری هم دیده شده است. جزئیات متعلق به سازمان‌های دیگر هرگز به شما نشان داده نمی‌شود، و جزئیات شما هرگز به آن‌ها.