برچسب‌ها

برچسب‌ها داخلی‌اند. آن‌ها زبان اختصاری تیم شما هستند که روی یک احراز هویت یا روی شخص پشت آن گذاشته می‌شوند، و متقاضی هرگز آن‌ها را نمی‌بیند. فایدهٔ آن‌ها این است که بعداً می‌توانید بر اساسشان فیلتر کنید، چیزی که یک یادداشت متنی آزاد و غیرقابل فیلتر هرگز به شما نمی‌دهد.

کجا قرار می‌گیرند

روی یک احراز هویت، برچسب همان تلاش را توصیف می‌کند. روی یک شخص، در همهٔ تلاش‌هایی که انجام می‌دهد همراهش می‌ماند، و این همان چیزی است که برای مواردی مثل «مشتری شناخته‌شده و قابل اعتماد» یا «خواسته حسابش بسته شود» می‌خواهید.

برچسب‌ها را می‌توان از صف بررسی هنگام تصمیم‌گیری، از یک احراز هویت، از یک شخص، و به‌صورت گروهی از فهرست تحقق‌ها اعمال کرد.

مرتب نگه داشتن فهرست

دو چیز جلوی پراکنده شدن واژگان را می‌گیرد.

نام‌ها پس از یکسان‌سازی با هم تطبیق داده می‌شوند، پس «High Risk» و «high-risk» یک برچسب حساب می‌شوند و هرگز دو برچسب نمی‌شوند. ویرایشگر وقتی نام جدیدی با برچسبی که از قبل دارید تداخل داشته باشد به شما می‌گوید.

تغییر نام به همهٔ پرونده‌هایی که از قبل آن برچسب را دارند می‌رسد، از جمله تصمیم‌هایی که قبلاً فرستاده‌اید، پس کنسول پیش از انجام آن به شما هشدار می‌دهد.

کنار گذاشتن ارائهٔ یک برچسب را برای پرونده‌های جدید متوقف می‌کند. برچسب روی همهٔ چیزهایی که از قبل آن را دارند باقی می‌ماند، و از این فهرست ناپدید می‌شود در حالی که روی آن احراز هویت‌ها همچنان دیده می‌شود. می‌توانید بعداً همان نام را دوباره بسازید.

چه کسی چه کاری می‌تواند بکند

بازبین‌ها و توسعه‌دهندگان می‌توانند برچسب اعمال کنند و برچسب جدید بسازند، چون متوقف کردن صف برای گرفتن یک برچسب از مالک همان چیزی است که باعث می‌شود تیم‌ها به‌جای آن سراغ یادداشت‌های متنی آزاد بروند. تغییر نام، تغییر رنگ و کنار گذاشتن کار مالک است، چون تغییر نام به سابقه هم می‌رسد.

جایگاه‌های فقط‌خواندنی می‌توانند برچسب‌های روی یک ردیف را ببینند اما نمی‌توانند اعمالشان کنند. این عمدی است: جایگاهی که نتواند یک برچسب را بشناسد، کنار ردیف‌هایی که اجازهٔ خواندنشان را دارد، جای خالی رنگی نمایش می‌داد.